Parafia

mb_czestochowska

Trochę historii

Dzień 18 sierpnia 1991 r. przejdzie z pewnością do historii wsi. W tym dniu bowiem miało miejsce poświęcenie kaplicy, budowanej od dziesięciu lat wysiłkiem całej wioski. Obok licznych kapłanów z sąsiednich parafii oraz księży – rodaków z Ks. infułatem Janem Rzepą, kanclerzem Kurii Diecezjalnej na czele – udział w tej uroczystości brała także grupa młodzieży z Niemiec, przebywająca w liczbie ok. 60 osób na oazie w Trzemesnej, pod przewodnictwem Ks. Dra Stanisława Świdzińskiego, pochodzącego z pobliskiego Szynwałdu, a pracującego od lat wśród Polonii w Niemczech. To właśnie Ks. Dr S. Świdziński był animatorem i realizatorem pomocy finansowej na dużą skalę na rzecz budowy tejże kaplicy ze strony społeczeństwa niemieckiego. Grupie młodzieży towarzyszyło też kilkadziesiąt osób ze starszego pokolenia, które z dużym zainteresowaniem, ale i z głęboką pobożnością (wszyscy przystąpili do Komunii św.) uczestniczyli w obrzędach poświęcenia. Udział w tej uroczystości brali także przedstawiciele rodziny śp. Franciszka Kozioła-Kosowskiego, pochodzącego z Łękawki, a zmarłego w 1988 r. w USA, którzy z funduszy pozostałych po Zmarłym wsparli w sposób bardzo znaczący prowadzoną budowę. Dość wspomnieć, że z tego funduszu sprawiono marmurową posadzkę w prezbiterium, ołtarz główny i ołtarz pod tabernakulum z granitu i marmuru, i takąż samą ambonkę – a ponadto trzy dzwony („Franciszek” – 450 kg, „Stanisław” – 220 kg i „Marya” – 180 kg) wykonane przez Firmę Felczyńskich z Przemyśla, a także wzniesiono metalową dzwonnicę. Głównymi wszakże „bohaterami” tej uroczystości byli sami mieszkańcy wioski, którzy przed 10-ciu laty podjęli trud i ryzyko budowy. Uroczystości przewodniczył i poświecenia dokonał Ks. Biskup Dr Piotr Bednarczyk. Dla wszystkich był to dzień wielkiej radości i wdzięczności Bogu za dokonane dzieło.
Sięgając nieco wstecz do historii tej budowy należy przypomnieć, że decyzja o przystąpieniu do budowy podjęta została na spotkaniu z mieszkańcami wioski w sierpniu 1981 roku, równe 10 lat temu. Prawie pół roku trwały starania o działkę i opracowywanie planów budowy. Ostateczne zatwierdzenie projektu i zezwolenie na budowę nosi datę 21 czerwca 1982 roku. W dniu 28 czerwca 1982 r., a więc zaledwie za tydzień, we wigilię odpustu parafialnego, obchodzonego na uroczystość św. Piotra i Pawła, miało już miejsce poświecenie placu i postawienie Krzyża na placu budowy. Na jesieni 1982 roku wykonano roboty ziemne i położono ławy fundamentowe oraz wykonano cześć ścian podziemia. W lecie 1983 roku dokończono ściany fundamentowe i położono płytę zerową, na której została odprawiona w dniu 7 sierpnia 1983 r. pierwsza Msza św. W ciągu 1983 roku urządzono w podziemiu kaplicę, którą w dniu 5 lutego 1984 r. poświęcił Ks. Biskup Dr Władysław Bobowski. Odtąd była tu odprawiana Msza św. w każdą niedzielę i święta. Po wybudowaniu na wiosnę 1984 roku ścian bocznych aż do poziomu wieńca miało miejsce w dniu 1 lipca 1984 r. wmurowanie kamienia węgielnego, poświęconego przez Ojca św. Jana Pawła II w Krakowie podczas Jego drugiej pielgrzymki do Ojczyzny w 1983 r. Aktu tego dokonał Ks. Biskup Dr W. Bobowski. I oto w niedzielę 18 sierpnia 1991 r. o godzinie 11. nastąpił ostatni akt tej budowy, a mianowicie poświęcenie kościoła, połączone z konsekracją ołtarza i trzech dzwonów oraz z poświęceniem naczyń i szat liturgicznych oraz tabernakulum. Choć dzień był chłodny i deszczowy, ludzi przybyło bardzo dużo tak, że nie pomieścili się we wnętrzu świątyni. Zebrani z wielkim przejęciem i w skupieniu śledzili obrzędy poświęcenia kościoła i oddania go do użytku sakralnego. Szczególne wrażenie zrobiła na nich ceremonia namaszczania płyty ołtarzowej Olejem św., palący się na niej ogień oraz obfite dymy z kadzidła, unoszące się ku górze. Również chwila adoracyjnej ciszy po poświęceniu tabernakulum i umieszczeniu tam na stałe Najśw. Sakramentu – na pewno pozostaną w ich pamięci na długo. Swoisty wyraz miał obrzęd poświęcenia dzwonów, który odbywał się już pod rozpogodzonym niebem. Ściśnieni w ciżbie kościelnej ludzie tu jakby się rozprężyli, nabrali powietrza do płuc i pełną piersią wyśpiewali swoje radosne „Magnificat” – idące w zawody z srebrzystymi dźwiękami dzwonów, które napełniały swym brzmieniem całą okolicę. Miary przeżyć dopełniło odśpiewanie pieśni, ułożonej specjalnie na tę uroczystość przez poetę ludowego i doręczonej Księdzu Biskupowi do wykorzystania w trakcie uroczystości. Wszystko to razem wzięte stanowiło rodzaj jakiegoś misterium religijnego, budzącego najgłębsze i niepowtarzalne wzruszenia.
Z uwagi na to, że obrzędy przeciągnęły się już znacznie, Ksiądz Biskup przełożył na inny termin erygowanie Drogi Krzyżowej – co doszło do skutku w piątek dnia 25 października 1991 r. o godz. 16. W ten sposób kaplica w Łękawce pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej została włączona do kultu Bożego.

Ks. Eugeniusz Krężel – tekst pochodzi ze strony www parafii Świebodzin

kosciol1kosciol2

Obok kościoła znajdują się dwie rzeźby wykonane w ramach pleneru rzeźbiarskiego w Łękawce. Jedną z nich jest figura św. Idziego. Św. ur. ok. 640-650 w Atenach, zm. 1 września pomiędzy 720-725 w Saint-Gilles – francuski opat, eremita z Gallii Narbonensis, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego, jeden z Czternastu Świętych Wspomożycieli. Po wczesnej śmierci rodziców został pustelnikiem osiadłym nad Rodanem. Po 673 roku otrzymał od Wamby, króla Wizygotów, ziemię, gdzie założył klasztor wokół którego powstało później miasteczko Saint-Gilles.
Wzywany jest w razie bezpłodności i przeciw chorobom psychicznym. Jest patronem karmiących matek, rybaków, myśliwych, pasterzy, handlarzy końmi, rozbitków, epileptyków, chorych, rannych, grzeszników, łuczników, żebraków, zbłąkanych, dobrej spowiedzi, Styrii i Karyntii, Edynburga, Norymbergi, Osnabrücku, Brunszwiku i Tuluzy.

W ikonografii przedstawia się świętego w habicie zakonnym, często w jaskini lub na jej tle, z łanią i z ręką przebitą strzałą, czasem też z książką i laską pasterską w dłoni.

figurka2

Druga rzeźba przedstawia bł ks. Popiełuszkę, niezapomnianego kapelana warszawskiej Solidarności, wielkiego obrońcy praw człowieka, zamordowanego przez SB w 1984 r. „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj” – to hasło które przyświecało życiu ks. Jerzego i wartości za które oddał życie.

figurka1

Teksty o Świętych opracowane w oparciu o wikipedia.pl